SDBIZZ ONLINE

(ภาพประกอบจากสื่อออนไลน์) แม้แต่คนธรรมดาที่สุดก็สามารถห่วงใยเอาใจใส่โลกใบนี้ได้ การพัฒนาที่ยั่งยืนมักมีหลักการแห่งความสำเร็จที่ว่าด้วย การสร้างการมีส่วนร่วม (Inclusiveness) โดยเฉพาะในกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และการสร้างความร่วมมือตลอดห่วงโซ่ธุรกิจ บ่อยครั้งที่มีการพูดเรื่องใหญ่ๆ โดยคนใหญ่ๆ อย่างเช่น หยุดยั้งความยากจน ต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมและความยุติธรรม แก้ปัญหาโลกร้อน ในความเห็นของผู้นำโลก นายกสมาคม ประธานสหพันธ์... แต่!!! ทุกความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญระดับโลก เริ่มจากความร่วมมือของคนธรรมดาๆ ที่มีทั้งคนขยัน คนขี้เกียจ  คนสามัญทั่วไป ได้เช่นกัน ด้วยความร่วมมือของนานาชาติ ทั้งภาครัฐ หน่วยงานสากล และผู้นำระดับต่างๆ ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีการพูดถึงความร่วมมือของ “คนธรรมดา” “คนตัวเล็กๆ” หรือแม้แต่ “คนขี้เกียจ” เท่าใดนัก และนั่นอาจดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ค่อยมีความสำคัญและไม่มีพลัง พอที่จะสร้างการเปลี่ยนแปลงเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนได้มากนัก แต่นั่นก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่คนธรรมดา คนตัวเล็กๆ หรือคนขี้เกียจ (แม้ในบางเวลา) อย่างเราท่านจะตกเทรนด์ในการแสดงความห่วงใยที่มีต่อโลกของเราทุกคน...

การจัดประชุมครั้งที่ 2 ในประเทศไทย "ความสัมพันธ์กันของผลประโยชน์ทางธุรกิจที่ประเมินค่าได้ กับกลยุทธ์ด้านความยั่งยืน"  มีผู้นำทางความคิดและนักธุรกิจกว่า 500 คน ที่มุ่งมั่นที่จะจัดการกับปัญหาต่างๆ ระดับชาติ พร้อมอภิปรายพูดคุยเกี่ยวกับแนวโน้มที่เกิดขึ้น รวมทั้งมองหาโอกาสในการกำหนดแนวทางแก้ไขที่ยั่งยืนสำหรับประเทศไทยและเอเชีย  การประชุมนี้มุ่งเน้นไปถึงการวิเคราะห์และรับมือกับอนาคตเพื่อธุรกิจที่ยั่งยืน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลักดันการสนทนาอย่างจริงใจและสร้างบทสนทนาเกี่ยวกับประเด็นสำคัญ ดร. ริชาร์ด เวลฟอร์ด ประธานและผู้ก่อตั้ง CSR Asia กล่าวว่า  “เรากำลังสำรวจว่าบริษัทต่างๆ ได้ตระหนักอย่างไรถึงความสัมพันธ์กันของผลประโยชน์ทางธุรกิจที่ประเมินค่าได้กับกลยุทธ์ด้านความยั่งยืน  โดยการใช้ประโยชน์ให้มากขึ้นจากกลยุทธ์นี้ บริษัทต่างๆ จำเป็นต้องปรับตัวจากการดำเนินงานเชิงรับไปเป็นเชิงรุก แม้ว่าอนาคตจะไม่แน่นอน ธุรกิจต่างๆ ในปัจจุบันล้วนตระหนักถึงความจำเป็นต้องมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหา พร้อมร่วมสร้างแนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืน นั่นหมายถึงการมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาระดับโลกให้สอดคล้อง...

ภาพเปิดเรื่องจาก  www.naturalnews.com  จริงๆ แล้ว คนบางกลุ่มอิ่ม กินเหลือทิ้งกลายเป็น “ขยะ”  แต่คนอีกมากหิวโหยไม่มีจะกิน มีข้อมูลหนึ่งบอกว่า ในเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ราวๆ  40 % ของผู้ที่อยู่ในเมืองได้รับความช่วยเหลือด้านอาหารนั้นเป็น “เด็ก” เพราะความยากจนและผลพลอยได้จากความไม่มั่นคงด้านอาหารกำลังทวีความรุนแรงขึ้นในฟิลาเดลเฟียและเพนซิลเวเนียตามข้อมูลของรัฐบาลกลางและรัฐ เด็กของภูมิภาคได้รับผลกระทบอย่างมาก วิกฤติขยะจากอาหารทั่วโลก 1 ใน 3 ของอาหารที่ผลิตทั่วโลก หรือประมาณ 1.3 ล้านตันต่อปี กลายเป็นขยะ  อาหารเหล่านี้มีมูลค่ารวมกว่า 1 ล้านล้านเหรียญสหรัฐเพียงพอที่จะเป็นอาหารให้ประชากร 3,000 ล้านคน ขยะที่เกิดจากอาหาร ทำให้ขาดความมั่นคงทางอาหาร และสิ้นเปลืองทรัพยากรธรรมชาติ ดิน น้ำ และพลังงาน ที่ใช้เพาะปลูกอาหารโดยไม่จำเป็น สร้างผลกระทบใหญ่หลวงต่อสิ่งแวดล้อม ปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่เป็นอันตราย โดยเฉพาะก๊าซมีเธน ที่มีความรุนแรงกว่าก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ถึง 20 เท่า ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับปัญหาขยะที่มาจากอาหาร (Food Waste) ของเทสโก้โลตัส ระบุต่อ ประชากรไทย 1...